'Huiveringwekkend mooi en spectaculair'
Muziek uit de tijd dat de verf van de Nachtwacht nog maar net droog was gebruikt een spectaculair palet aan kleur. Zeker in de versies van Cordevento in elk geval ook vol emotie. Het trio speelde zondag een concert vol bij vlagen weergaloze en steeds meeslepende liederen in Nederlandse en Italiaanse jas. De samenwerking in deze bijzondere combinatie is bijzonder intensief. Men volgt elkaar, men vult elkaar aan maar bovenal lijken de muzikanten elkaar aan te zetten en op te zwepen tot intensiteit en risico's. Het resultaat hoort op de beste momenten zonder twijfel de meeste sprankelende vorm van oude muziek die er op dit moment te horen valt. Cordevento koppelt nadrukkelijk emotie en gedrevenheid aan een uiterst gedegen basiskennis van het idioom en bijbehoren details als frasering, versieringsregels, articulaties en accentuering. Dat leidde zondag tot een indrukwekkende kleur en klank in ondermeer de openende Symphonia van Padbrué (voor het huwelijk van Joannis Everswyn en Luciae Buys) ergens in de eerste helft van de 17e eeuw. In de eerste plaats superverzorgd, prachtig ingetogen van klank en soms overrompelend spetterend. Erik Bosgraaf is zeer genuanceerd op de blokfluit. Ondermeer ook in een versie van de Pavaen Lachrimae van Jacob van Eyck - prachtig samengespeeld met Elias - beschikte hij over een scala van subtiele versieringen in spectaculaire timing gekleurd met ondermeer mooi gekozen hulpgrepen. Izhar Elias toonde zich een zeer zorgvuldig en vooral ook meer dan inspirerend begeleider. Opzwepend in de ritmiek in bijvoorbeeld het Iersgeïnspireerd Brande Yrlant van Pieter de Vois, maar ook zeer lyrisch in de kwetsbare variaties van ondermeer Corbetta over "Lanterlu". Alessandro Pianu bouwde Sweelincks chromatische Fantasie op vanuit een brede en zeer ademende rust. Vanuit de klank en harmonie opgezet werkte hij toe naar spectaculaire virtuositeit. De beheersing van het trio mag ondermeer blijken uit de contrasten tussen af en toe behoorlijk geweld en verstilling. Maar dat men ook de romantiek van deze tijd weet te grijpen bleek vervolgens uit bijvoorbeeld de Sonata Quarta van Philippus van Wichel, zo vloeiendm teder en ademend gelijk. Men neemt gecalculeerd risico om in vrijwel alle aspecten op het scherpst van de snede te musiceren. En dat is op zijn hoogtepunten huiveringwekkend mooi. Wat een combinatie!
Wouter Ruifrok
Recensie verschenen op 11 december
copyright De Noordoostpolder / Wouter Ruifrok